1 Maccabees 3
aligned by seat — same row, same verse, whatever each bible numbers it
| v | Clementine1592 |
|---|---|
| 1 | Et surrexit Judas, qui vocabatur Machabæus, filius ejus, pro eo : |
| 2 | et adjuvabant eum omnes fratres ejus, et universi qui se conjunxerant patri ejus, et præliabantur prælium Israël cum lætitia. |
| 3 | [Et dilatavit gloriam populo suo,/ et induit se loricam sicut gigas,/ et succinxit se arma bellica sua in præliis,/ et protegebat castra gladio suo./ |
| 4 | Similis factus est leoni in operibus suis,/ et sicut catulus leonis rugiens in venatione./ |
| 5 | Et persecutus est iniquos perscrutans eos :/ et qui conturbabant populum suum, eos succendit flammis :/ |
| 6 | et repulsi sunt inimici ejus præ timore ejus,/ et omnes operarii iniquitatis conturbati sunt :/ et directa est salus in manu ejus./ |
| 7 | Et exacerbabat reges multos,/ et lætificabat Jacob in operibus suis,/ et in sæculum memoria ejus in benedictione./ |
| 8 | Et perambulavit civitates Juda,/ et perdidit impios ex eis,/ et avertit iram ab Israël./ |
| 9 | Et nominatus est usque ad novissimum terræ,/ et congregavit pereuntes.] |
| 10 | Et congregavit Apollonius gentes, et a Samaria virtutem multam et magnam ad bellandum contra Israël. |
| 11 | Et cognovit Judas, et exiit obviam illi : et percussit, et occidit illum : et ceciderunt vulnerati multi, et reliqui fugerunt. |
| 12 | Et accepit spolia eorum : et gladium Apollonii abstulit Judas, et erat pugnans in eo omnibus diebus. |
| 13 | Et audivit Seron princeps exercitus Syriæ, quod congregavit Judas congregationem fidelium, et ecclesiam secum, |
| 14 | et ait : Faciam mihi nomen, et glorificabor in regno, et debellabo Judam, et eos qui cum ipso sunt, qui spernebant verbum regis. |
| 15 | Et præparavit se : et ascenderunt cum eo castra impiorum fortes auxiliarii ut facerent vindictam in filios Israël. |
| 16 | Et appropinquaverunt usque ad Bethoron : et exivit Judas obviam illi cum paucis. |
| 17 | Ut autem viderunt exercitum venientem sibi obviam, dixerunt Judæ : Quomodo poterimus pauci pugnare contra multitudinem tantam, et tam fortem, et nos fatigati sumus jejunio hodie ? |
| 18 | Et ait Judas : Facile est concludi multos in manus paucorum : et non est differentia in conspectu Dei cæli liberare in multis, et in paucis : |
| 19 | quoniam non in multitudine exercitus victoria belli, sed de cælo fortitudo est. |
| 20 | Ipsi veniunt ad nos in multitudine contumaci, et superbia, ut disperdant nos, et uxores nostras, et filios nostros, et ut spolient nos : |
| 21 | nos vero pugnabimus pro animabus nostris, et legibus nostris : |
| 22 | et ipse Dominus conteret eos ante faciem nostram : vos autem ne timueritis eos. |
| 23 | Ut cessavit autem loqui, insiluit in eos subito : et contritus est Seron et exercitus ejus in conspectu ipsius : |
| 24 | et persecutus est eum in descensu Bethoron usque in campum, et ceciderunt ex eis octingenti viri, reliqui autem fugerunt in terram Philisthiim. |
| 25 | Et cecidit timor Judæ ac fratrum ejus, et formido super omnes gentes in circuitu eorum : |
| 26 | et pervenit ad regem nomen ejus, et de præliis Judæ narrabant omnes gentes. |
| 27 | Ut audivit autem rex Antiochus sermones istos, iratus est animo : et misit, et congregavit exercitum universi regni sui, castra fortia valde : |
| 28 | et aperuit ærarium suum, et dedit stipendia exercitui in annum : et mandavit illis ut essent parati ad omnia. |
| 29 | Et vidit quod defecit pecunia de thesauris suis, et tributa regionis modica propter dissensionem et plagam quam fecit in terra, ut tolleret legitima, quæ erant a primis diebus : |
| 30 | et timuit ne non haberet ut semel et bis, in sumptus et donaria, quæ dederat ante larga manu : et abundaverat super reges qui ante eum fuerant. |
| 31 | Et consternatus erat animo valde, et cogitavit ire in Persidem, et accipere tributa regionum, et congregare argentum multum. |
| 32 | Et reliquit Lysiam hominem nobilem de genere regali, super negotia regia, a flumine Euphrate usque ad flumen Ægypti, |
| 33 | et ut nutriret Antiochum filium suum, donec rediret. |
| 34 | Et tradidit ei medium exercitum, et elephantos : et mandavit ei de omnibus quæ volebat, et de inhabitantibus Judæam, et Jerusalem : |
| 35 | et ut mitteret ad eos exercitum ad conterendam et extirpandam virtutem Israël, et reliquias Jerusalem, et auferendam memoriam eorum de loco : |
| 36 | et ut constitueret habitatores filios alienigenas in omnibus finibus eorum, et sorte distribueret terram eorum. |
| 37 | Et rex assumpsit partem exercitus residui, et exivit ab Antiochia civitate regni sui anno centesimo et quadragesimo septimo : et transfretavit Euphraten flumen, et perambulabat superiores regiones. |
| 38 | Et elegit Lysias Ptolemæum filium Dorymini, et Nicanorem, et Gorgiam, viros potentes ex amicis regis : |
| 39 | et misit cum eis quadraginta millia virorum, et septem millia equitum, ut venirent in terram Juda, et disperderent eam secundum verbum regis. |
| 40 | Et processerunt cum universa virtute sua, et venerunt, et applicuerunt Emmaum in terra campestri. |
| 41 | Et audierunt mercatores regionum nomen eorum : et acceperunt argentum, et aurum multum valde, et pueros, et venerunt in castra ut acciperent filios Israël in servos, et additi sunt ad eos exercitus Syriæ, et terræ alienigenarum. |
| 42 | Et vidit Judas et fratres ejus, quia multiplicata sunt mala, et exercitus applicabant ad fines eorum : et cognoverunt verba regis, quæ mandavit populo facere in interitum et consummationem : |
| 43 | et dixerunt unusquisque ad proximum suum : Erigamus dejectionem populi nostri, et pugnemus pro populo nostro, et sanctis nostris. |
| 44 | Et congregatus est conventus ut essent parati in prælium, et ut orarent et peterent misericordiam et miserationes. |
| 45 | Et Jerusalem non habitabatur, sed erat sicut desertum : non erat qui ingrederetur et egrederetur de natis ejus. Et sanctum conculcabatur : et filii alienigenarum erant in arce ; ibi erat habitatio gentium : et ablata est voluptas a Jacob, et defecit ibi tibia et cithara. |
| 46 | Et congregati sunt, et venerunt in Maspha contra Jerusalem, quia locus orationis erat in Maspha ante in Israël. |
| 47 | Et jejunaverunt illa die, et induerunt se ciliciis, et cinerem imposuerunt capiti suo, et disciderunt vestimenta sua : |
| 48 | et expanderunt libros legis, de quibus scrutabantur gentes similitudinem simulacrorum suorum : |
| 49 | et attulerunt ornamenta sacerdotalia, et primitias, et decimas : et suscitaverunt Nazaræos, qui impleverant dies, |
| 50 | et clamaverunt voce magna in cælum, dicentes : Quid faciemus istis, et quo eos ducemus ? |
| 51 | et sancta tua conculcata sunt, et contaminata sunt, et sacerdotes tui facti sunt in luctum, et in humilitatem : |
| 52 | et ecce nationes convenerunt adversum nos ut nos disperdant : tu scis quæ cogitant in nos. |
| 53 | Quomodo poterimus subsistere ante faciem eorum, nisi tu, Deus, adjuves nos ? |
| 54 | Et tubis exclamaverunt voce magna. |
| 55 | Et post hæc constituit Judas duces populi, tribunos, et centuriones, et pentacontarchos, et decuriones. |
| 56 | Et dixit his, qui ædificabant domos, et sponsabant uxores, et plantabant vineas, et formidolosis, ut redirent unusquisque in domum suam secundum legem. |
| 57 | Et moverunt castra, et collocaverunt ad austrum Emmaum. |
| 58 | Et ait Judas : Accingimini, et estote filii potentes, et estote parati in mane, ut pugnetis adversus nationes has quæ convenerunt adversus nos disperdere nos, et sancta nostra : |
| 59 | quoniam melius est nos mori in bello, quam videre mala gentis nostræ, et sanctorum. |
| 60 | Sicut autem fuerit voluntas in cælo, sic fiat. |