Daniel 12
aligned by seat — same row, same verse, whatever each bible numbers it
| v | Clementine1592 |
|---|---|
| 1 | In tempore autem illo consurget Michaël princeps magnus, qui stat pro filiis populi tui : et veniet tempus quale non fuit ab eo ex quo gentes esse cperunt usque ad tempus illud. Et in tempore illo salvabitur populus tuus, omnis qui inventus fuerit scriptus in libro. |
| 2 | Et multi de his qui dormiunt in terræ pulvere evigilabunt, alii in vitam æternam, et alii in opprobrium ut videant semper. |
| 3 | Qui autem docti fuerint, fulgebunt quasi splendor firmamenti : et qui ad justitiam erudiunt multos, quasi stellæ in perpetuas æternitates. |
| 4 | Tu autem Daniel, claude sermones, et signa librum usque ad tempus statutum : plurimi pertransibunt, et multiplex erit scientia. |
| 5 | Et vidi ego Daniel, et ecce quasi duo alii stabant : unus hinc super ripam fluminis, et alius inde ex altera ripa fluminis. |
| 6 | Et dixi viro qui erat indutus lineis, qui stabat super aquas fluminis : Usquequo finis horum mirabilium ? |
| 7 | Et audivi virum qui indutus erat lineis, qui stabat super aquas fluminis, cum elevasset dexteram et sinistram suam in cælum, et jurasset per viventem in æternum, quia in tempus, et tempora, et dimidium temporis. Et cum completa fuerit dispersio manus populi sancti, complebuntur universa hæc. |
| 8 | Et ego audivi, et non intellexi. Et dixi : Domine mi, quid erit post hæc ? |
| 9 | Et ait : Vade, Daniel, quia clausi sunt signatique sermones usque ad præfinitum tempus. |
| 10 | Eligentur, et dealbabuntur, et quasi ignis probabuntur multi : et impie agent impii, neque intelligent omnes impii : porro docti intelligent. |
| 11 | Et a tempore cum ablatum fuerit juge sacrificium, et posita fuerit abominatio in desolationem, dies mille ducenti nonaginta. |
| 12 | Beatus qui exspectat, et pervenit usque ad dies mille trecentos triginta quinque. |
| 13 | Tu autem vade ad præfinitum : et requiesces, et stabis in sorte tua in finem dierum. |
| 13a | 13:1 Et erat vir habitans in Babylone, et nomen ejus Joakim : |
| 13aa | 13:27 Postquam autem senes locuti sunt, erubuerunt servi vehementer, quia numquam dictus fuerat sermo hujuscemodi de Susanna. Et facta est dies crastina. |
| 13ab | 13:28 Cumque venisset populus ad Joakim virum ejus, venerunt et duo presbyteri, pleni iniqua cogitatione adversus Susannam ut interficerent eam. |
| 13ac | 13:29 Et dixerunt coram populo : Mittite ad Susannam filiam Helciæ uxorem Joakim. Et statim miserunt. |
| 13ad | 13:30 Et venit cum parentibus, et filiis, et universis cognatis suis. |
| 13ae | 13:31 Porro Susanna erat delicata nimis, et pulchra specie. |
| 13af | 13:32 At iniqui illi jusserunt ut discooperiretur (erat enim cooperta), ut vel sic satiarentur decore ejus. |
| 13ag | 13:33 Flebant igitur sui, et omnes qui noverant eam. |
| 13ah | 13:34 Consurgentes autem duo presbyteri in medio populi, posuerunt manus suas super caput ejus. |
| 13ai | 13:35 Quæ flens suspexit ad cælum : erat enim cor ejus fiduciam habens in Domino. |
| 13aj | 13:36 Et dixerunt presbyteri : Cum deambularemus in pomario soli, ingressa est hæc cum duabus puellis : et clausit ostia pomarii, et dimisit a se puellas. |
| 13ak | 13:37 Venitque ad eam adolescens, qui erat absconditus, et concubuit cum ea. |
| 13al | 13:38 Porro nos cum essemus in angulo pomarii, videntes iniquitatem, cucurrimus ad eos, et vidimus eos pariter commisceri. |
| 13am | 13:39 Et illum quidem non quivimus comprehendere, quia fortior nobis erat, et apertis ostiis exilivit : |
| 13an | 13:40 hanc autem cum apprehendissemus, interrogavimus, quisnam esset adolescens, et noluit indicare nobis : hujus rei testes sumus. |
| 13ao | 13:41 Credidit eis multitudo quasi senibus et judicibus populi, et condemnaverunt eam ad mortem. |
| 13ap | 13:42 Exclamavit autem voce magna Susanna, et dixit : Deus æterne, qui absconditorum es cognitor, qui nosti omnia antequam fiant, |
| 13aq | 13:43 tu scis quoniam falsum testimonium tulerunt contra me : et ecce morior, cum nihil horum fecerim, quæ isti malitiose composuerunt adversum me. |
| 13ar | 13:44 Exaudivit autem Dominus vocem ejus. |
| 13as | 13:45 Cumque duceretur ad mortem, suscitavit Dominus spiritum sanctum pueri junioris, cujus nomen Daniel : |
| 13at | 13:46 et exclamavit voce magna : Mundus ego sum a sanguine hujus. |
| 13au | 13:47 Et conversus omnis populus ad eum, dixit : Quis est iste sermo, quem tu locutus es ? |
| 13av | 13:48 Qui cum staret in medio eorum, ait : Sic fatui filii Israël, non judicantes, neque quod verum est cognoscentes, condemnastis filiam Israël ? |
| 13aw | 13:49 revertimini ad judicium, quia falsum testimonium locuti sunt adversus eam. |
| 13ax | 13:50 Reversus est ergo populus cum festinatione, et dixerunt ei senes : Veni, et sede in medio nostrum, et indica nobis : quia tibi Deus dedit honorem senectutis. |
| 13ay | 13:51 Et dixit ad eos Daniel : Separate illos ab invicem procul, et dijudicabo eos. |
| 13az | 13:52 Cum ergo divisi essent alter ab altero, vocavit unum de eis, et dixit ad eum : Inveterate dierum malorum, nunc venerunt peccata tua, quæ operabaris prius : |
| 13b | 13:2 et accepit uxorem nomine Susannam, filiam Helciæ, pulchram nimis, et timentem Deum : |
| 13ba | 13:53 judicans judicia injusta, innocentes opprimens, et dimittens noxios, dicente Domino : Innocentem et justum non interficies. |
| 13bb | 13:54 Nunc ergo, si vidisti eam, dic sub qua arbore videris eos colloquentes sibi. Qui ait : Sub schino. |
| 13bc | 13:55 Dixit autem Daniel : Recte mentitus es in caput tuum : ecce enim angelus Dei, accepta sententia ab eo, scindet te medium. |
| 13bd | 13:56 Et, amoto eo, jussit venire alium, et dixit ei : Semen Chanaan, et non Juda, species decepit te, et concupiscentia subvertit cor tuum : |
| 13be | 13:57 sic faciebatis filiabus Israël, et illæ timentes loquebantur vobis : sed filia Juda non sustinuit iniquitatem vestram. |
| 13bf | 13:58 Nunc ergo, dic mihi sub qua arbore comprehenderis eos loquentes sibi. Qui ait : Sub prino. |
| 13bg | 13:59 Dixit autem ei Daniel : Recte mentitus es et tu in caput tuum : manet enim angelus Domini, gladium habens, ut secet te medium, et interficiat vos. |
| 13bh | 13:60 Exclamavit itaque omnis ctus voce magna, et benedixerunt Deum, qui salvat sperantes in se. |
| 13bi | 13:61 Et consurrexerunt adversus duos presbyteros (convicerat enim eos Daniel ex ore suo falsum dixisse testimonium), feceruntque eis sicut male egerant adversus proximum, |
| 13bj | 13:62 ut facerent secundum legem Moysi. Et interfecerunt eos, et salvatus est sanguis innoxius in die illa. |
| 13bk | 13:63 Helcias autem et uxor ejus laudaverunt Deum pro filia sua Susanna cum Joakim marito ejus, et cognatis omnibus, quia non esset inventa in ea res turpis. |
| 13bl | 13:64 Daniel autem factus est magnus in conspectu populi a die illa, et deinceps. |
| 13bm | 13:65 Et rex Astyages appositus est ad patres suos, et suscepit Cyrus Perses regnum ejus. |
| 13bn | 14:1 Erat autem Daniel conviva regis, et honoratus super omnes amicos ejus. |
| 13bo | 14:2 Erat quoque idolum apud Babylonios nomine Bel : et impendebantur in eo per dies singulos similæ artabæ duodecim, et oves quadraginta, vinique amphoræ sex. |
| 13bp | 14:3 Rex quoque colebat eum, et ibat per singulos dies adorare eum : porro Daniel adorabat Deum suum. Dixitque ei rex : Quare non adoras Bel ? |
| 13bq | 14:4 Qui respondens ait ei : Quia non colo idola manufacta, sed viventem Deum, qui creavit cælum, et terram, et habet potestatem omnis carnis. |
| 13br | 14:5 Et dixit rex ad eum : Non videtur tibi esse Bel vivens deus ? an non vides quanta comedat et bibat quotidie ? |
| 13bs | 14:6 Et ait Daniel arridens : Ne erres, rex : iste enim intrinsecus luteus est, et forinsecus æreus, neque comedit aliquando. |
| 13bt | 14:7 Et iratus rex vocavit sacerdotes ejus, et ait eis : Nisi dixeritis mihi quis est qui comedat impensas has, moriemini. |
| 13bu | 14:8 Si autem ostenderitis quoniam Bel comedat hæc, morietur Daniel, quia blasphemavit in Bel. Et dixit Daniel regi : Fiat juxta verbum tuum. |
| 13bv | 14:9 Erant autem sacerdotes Bel septuaginta, exceptis uxoribus, et parvulis, et filiis.\ Et venit rex cum Daniele in templum Bel. |
| 13bw | 14:10 Et dixerunt sacerdotes Bel : Ecce nos egredimur foras : et tu, rex, pone escas, et vinum misce, et claude ostium, et signa annulo tuo : |
| 13bx | 14:11 et cum ingressus fueris mane, nisi inveneris omnia comesta a Bel, morte moriemur, vel Daniel qui mentitus est adversum nos. |
| 13by | 14:12 Contemnebant autem, quia fecerant sub mensa absconditum introitum, et per illum ingrediebantur semper, et devorabant ea. |
| 13bz | 14:13 Factum est igitur postquam egressi sunt illi, rex posuit cibos ante Bel : præcepit Daniel pueris suis, et attulerunt cinerem, et cribravit per totum templum coram rege : et egressi clauserunt ostium, et signantes annulo regis abierunt. |
| 13c | 13:3 parentes enim illius, cum essent justi, erudierunt filiam suam secundum legem Moysi. |
| 13ca | 14:14 Sacerdotes autem ingressi sunt nocte juxta consuetudinem suam, et uxores et filii eorum, et comederunt omnia, et biberunt. |
| 13cb | 14:15 Surrexit autem rex primo diluculo, et Daniel cum eo. |
| 13cc | 14:16 Et ait rex : Salvane sunt signacula, Daniel ? Qui respondit : Salva, rex. |
| 13cd | 14:17 Statimque cum aperuisset ostium, intuitus rex mensam, exclamavit voce magna : Magnus es, Bel, et non est apud te dolus quisquam. |
| 13ce | 14:18 Et risit Daniel, et tenuit regem ne ingrederetur intro : et dixit : Ecce pavimentum : animadverte cujus vestigia sint hæc. |
| 13cf | 14:19 Et dixit rex : Video vestigia virorum, et mulierum, et infantium. Et iratus est rex. |
| 13cg | 14:20 Tunc apprehendit sacerdotes, et uxores, et filios eorum : et ostenderunt ei abscondita ostiola, per quæ ingrediebantur, et consumebant quæ erant super mensam. |
| 13ch | 14:21 Occidit ergo illos rex, et tradidit Bel in potestatem Danielis : qui subvertit eum, et templum ejus. |
| 13ci | 14:22 Et erat draco magnus in loco illo, et colebant eum Babylonii. |
| 13cj | 14:23 Et dixit rex Danieli : Ecce nunc non potes dicere quia iste non sit deus vivens : adora ergo eum. |
| 13ck | 14:24 Dixitque Daniel : Dominum Deum meum adoro, quia ipse est Deus vivens : iste autem non est deus vivens. |
| 13cl | 14:25 Tu autem, rex, da mihi potestatem, et interficiam draconem absque gladio et fuste. Et ait rex : Do tibi. |
| 13cm | 14:26 Tulit ergo Daniel picem, et adipem, et pilos, et coxit pariter : fecitque massas, et dedit in os draconis, et diruptus est draco. Et dixit : Ecce quem colebatis. |
| 13cn | 14:27 Quod cum audissent Babylonii, indignati sunt vehementer : et congregati adversum regem, dixerunt : Judæus factus est rex : Bel destruxit, draconem interfecit, et sacerdotes occidit. |
| 13co | 14:28 Et dixerunt cum venissent ad regem : Trade nobis Danielem, alioquin interficiemus te, et domum tuam. |
| 13cp | 14:29 Vidit ergo rex quod irruerent in eum vehementer : et necessitate compulsus, tradidit eis Danielem. |
| 13cq | 14:30 Qui miserunt eum in lacum leonum, et erat ibi diebus sex. |
| 13cr | 14:31 Porro in lacu erant leones septem, et dabantur eis duo corpora quotidie, et duæ oves : et tunc non data sunt eis, ut devorarent Danielem. |
| 13cs | 14:32 Erat autem Habacuc propheta in Judæa, et ipse coxerat pulmentum, et intriverat panes in alveolo : et ibat in campum ut ferret messoribus. |
| 13ct | 14:33 Dixitque angelus Domini ad Habacuc : Fer prandium quod habes in Babylonem Danieli, qui est in lacu leonum. |
| 13cu | 14:34 Et dixit Habacuc : Domine, Babylonem non vidi, et lacum nescio. |
| 13cv | 14:35 Et apprehendit eum angelus Domini in vertice ejus, et portavit eum capillo capitis sui, posuitque eum in Babylone supra lacum in impetu spiritus sui. |
| 13cw | 14:36 Et clamavit Habacuc, dicens : Daniel serve Dei, tolle prandium quod misit tibi Deus. |
| 13cx | 14:37 Et ait Daniel : Recordatus es mei, Deus, et non dereliquisti diligentes te. |
| 13cy | 14:38 Surgensque Daniel comedit. Porro angelus Domini restituit Habacuc confestim in loco suo. |
| 13cz | 14:39 Venit ergo rex die septimo ut lugeret Danielem : et venit ad lacum, et introspexit, et ecce Daniel sedens in medio leonum. |
| 13d | 13:4 Erat autem Joakim dives valde, et erat ei pomarium vicinum domui suæ : et ad ipsum confluebant Judæi, eo quod esset honorabilior omnium. |
| 13da | 14:40 Et exclamavit voce magna rex, dicens : Magnus es, Domine Deus Danielis. Et extraxit eum de lacu leonum. |
| 13db | 14:41 Porro illos, qui perditionis ejus causa fuerant, intromisit in lacum, et devorati sunt in momento coram eo. |
| 13dc | 14:42 Tunc rex ait : Paveant omnes habitantes in universa terra Deum Danielis : quia ipse est salvator, faciens signa et mirabilia in terra : qui liberavit Danielem de lacu leonum. |
| 13e | 13:5 Et constituti sunt de populo duo senes judices in illo anno, de quibus locutus est Dominus : Quia egressa est iniquitas de Babylone a senioribus judicibus, qui videbantur regere populum. |
| 13f | 13:6 Isti frequentabant domum Joakim, et veniebant ad eos omnes qui habebant judicia. |
| 13g | 13:7 Cum autem populus revertisset per meridiem, ingrediebatur Susanna, et deambulabat in pomario viri sui. |
| 13h | 13:8 Et videbant eam senes quotidie ingredientem et deambulantem, et exarserunt in concupiscentiam ejus : |
| 13i | 13:9 et everterunt sensum suum, et declinaverunt oculos suos ut non viderent cælum, neque recordarentur judiciorum justorum. |
| 13j | 13:10 Erant ergo ambo vulnerati amore ejus, nec indicaverunt sibi vicissim dolorem suum : |
| 13k | 13:11 erubescebant enim indicare sibi concupiscentiam suam, volentes concumbere cum ea. |
| 13l | 13:12 Et observabant quotidie sollicitius videre eam. Dixitque alter ad alterum : |
| 13m | 13:13 Eamus domum, quia hora prandii est. Et egressi, recesserunt a se. |
| 13n | 13:14 Cumque revertissent, venerunt in unum : et sciscitantes ab invicem causam, confessi sunt concupiscentiam suam : et tunc in communi statuerunt tempus quando eam possent invenire solam. |
| 13o | 13:15 Factum est autem, cum observarent diem aptum, ingressa est aliquando sicut heri et nudiustertius, cum duabus solis puellis, voluitque lavari in pomario : æstus quippe erat : |
| 13p | 13:16 et non erat ibi quisquam, præter duos senes absconditos, et contemplantes eam. |
| 13q | 13:17 Dixit ergo puellis : Afferte mihi oleum, et smigmata, et ostia pomarii claudite, ut laver. |
| 13r | 13:18 Et fecerunt sicut præceperat : clauseruntque ostia pomarii, et egressæ sunt per posticum ut afferrent quæ jusserat ; nesciebantque senes intus esse absconditos. |
| 13s | 13:19 Cum autem egressæ essent puellæ, surrexerunt duo senes, et accurrerunt ad eam, et dixerunt : |
| 13t | 13:20 Ecce ostia pomarii clausa sunt, et nemo nos videt, et nos in concupiscentia tui sumus : quam ob rem assentire nobis, et commiscere nobiscum. |
| 13u | 13:21 Quod si nolueris, dicemus contra te testimonium, quod fuerit tecum juvenis, et ob hanc causam emiseris puellas a te. |
| 13v | 13:22 Ingemuit Susanna, et ait : Angustiæ sunt mihi undique : si enim hoc egero, mors mihi est : si autem non egero, non effugiam manus vestras. |
| 13w | 13:23 Sed melius est mihi absque opere incidere in manus vestras, quam peccare in conspectu Domini. |
| 13x | 13:24 Et exclamavit voce magna Susanna : exclamaverunt autem et senes adversus eam. |
| 13y | 13:25 Et cucurrit unus ad ostia pomarii, et aperuit. |
| 13z | 13:26 Cum ergo audissent clamorem famuli domus in pomario, irruerunt per posticum ut viderent quidnam esset. |