Ecclesiastes 2
aligned by seat — same row, same verse, whatever each bible numbers it
| v | Clementine1592 |
|---|---|
| 1 | [Dixi ego in corde meo : Vadam,/ et affluam deliciis, et fruar bonis ;/ et vidi quod hoc quoque esset vanitas./ |
| 2 | Risum reputavi errorem,/ et gaudio dixi : Quid frustra deciperis ?/ |
| 3 | Cogitavi in corde meo abstrahere a vino carnem meam,/ ut animam meam transferrem ad sapientiam,/ devitaremque stultitiam,/ donec viderem quid esset utile filiis hominum,/ quo facto opus est sub sole numero dierum vitæ suæ./ |
| 4 | Magnificavi opera mea,/ ædificavi mihi domos,/ et plantavi vineas ;/ |
| 5 | feci hortos et pomaria,/ et consevi ea cuncti generis arboribus ;/ |
| 6 | et exstruxi mihi piscinas aquarum,/ ut irrigarem silvam lignorum germinantium./ |
| 7 | Possedi servos et ancillas,/ multamque familiam habui :/ armenta quoque, et magnos ovium greges,/ ultra omnes qui fuerunt ante me in Jerusalem ;/ |
| 8 | coacervavi mihi argentum et aurum,/ et substantias regum ac provinciarum ;/ feci mihi cantores et cantatrices,/ et delicias filiorum hominum,/ scyphos, et urceos in ministerio ad vina fundenda ;/ |
| 9 | et supergressus sum opibus/ omnes qui ante me fuerunt in Jerusalem :/ sapientia quoque perseveravit mecum./ |
| 10 | Et omnia quæ desideraverunt oculi mei/ non negavi eis,/ nec prohibui cor meum quin omni voluptate frueretur,/ et oblectaret se in his quæ præparaveram ;/ et hanc ratus sum partem meam si uterer labore meo./ |
| 11 | Cumque me convertissem ad universa opera quæ fecerant manus meæ,/ et ad labores in quibus frustra sudaveram,/ vidi in omnibus vanitatem et afflictionem animi,/ et nihil permanere sub sole.] |
| 12 | [Transivi ad contemplandam sapientiam,/ erroresque, et stultitiam./ (Quid est, inquam, homo,/ ut sequi possit regem, factorem suum ?)/ |
| 13 | Et vidi quod tantum præcederet sapientia stultitiam,/ quantum differt lux a tenebris./ |
| 14 | Sapientis oculi in capite ejus ;/ stultus in tenebris ambulat :/ et didici quod unus utriusque esset interitus./ |
| 15 | Et dixi in corde meo :/ Si unus et stulti et meus occasus erit,/ quid mihi prodest quod majorem sapientiæ dedi operam ?/ Locutusque cum mente mea,/ animadverti quod hoc quoque esset vanitas./ |
| 16 | Non enim erit memoria sapientis similiter ut stulti in perpetuum,/ et futura tempora oblivione cuncta pariter operient :/ moritur doctus similiter ut indoctus./ |
| 17 | Et idcirco tæduit me vitæ meæ,/ videntem mala universa esse sub sole,/ et cuncta vanitatem et afflictionem spiritus.] |
| 18 | [Rursus detestatus sum omnem industriam meam,/ qua sub sole studiosissime laboravi,/ habiturus hæredem post me,/ |
| 19 | quem ignoro utrum sapiens an stultus futurus sit,/ et dominabitur in laboribus meis,/ quibus desudavi et sollicitus fui :/ et est quidquam tam vanum ?/ |
| 20 | Unde cessavi,/ renuntiavitque cor meum ultra laborare sub sole./ |
| 21 | Nam cum alius laboret in sapientia,/ et doctrina, et sollicitudine,/ homini otioso quæsita dimittit ;/ et hoc ergo vanitas et magnum malum./ |
| 22 | Quid enim proderit homini de universo labore suo,/ et afflictione spiritus,/ qua sub sole cruciatus est ?/ |
| 23 | Cuncti dies ejus doloribus et ærumnis pleni sunt,/ nec per noctem mente requiescit./ Et hoc nonne vanitas est ?/ |
| 24 | Nonne melius est comedere et bibere,/ et ostendere animæ suæ bona de laboribus suis ?/ et hoc de manu Dei est./ |
| 25 | Quis ita devorabit et deliciis affluet ut ego ?/ |
| 26 | Homini bono in conspectu suo/ dedit Deus sapientiam, et scientiam, et lætitiam ;/ peccatori autem dedit afflictionem et curam superfluam,/ ut addat, et congreget,/ et tradat ei qui placuit Deo ;/ sed et hoc vanitas est, et cassa sollicitudo mentis.] |
| 27 | — |