Genesis 24
aligned by seat — same row, same verse, whatever each bible numbers it
| v | Clementine1592 |
|---|---|
| 1 | Erat autem Abraham senex, dierumque multorum : et Dominus in cunctis benedixerat ei. |
| 2 | Dixitque ad servum seniorem domus suæ, qui præerat omnibus quæ habebat : Pone manum tuam subter femur meum, |
| 3 | ut adjurem te per Dominum Deum cæli et terræ, ut non accipias uxorem filio meo de filiabus Chananæorum, inter quos habito : |
| 4 | sed ad terram et cognationem meam proficiscaris et inde accipias uxorem filio meo Isaac. |
| 5 | Respondit servus : Si noluerit mulier venire mecum in terram hanc, numquid reducere debeo filium tuum ad locum, de quo egressus es ? |
| 6 | Dixitque Abraham : Cave nequando reducas filium meum illuc. |
| 7 | Dominus Deus cæli, qui tulit me de domo patris mei, et de terra nativitatis meæ, qui locutus est mihi, et juravit mihi, dicens : Semini tuo dabo terram hanc : ipse mittet angelum suum coram te, et accipies inde uxorem filio meo : |
| 8 | sin autem mulier noluerit sequi te, non teneberis juramento : filium meum tantum ne reducas illuc. |
| 9 | Posuit ergo servus manum sub femore Abraham domini sui, et juravit illi super sermone hoc. |
| 10 | Tulitque decem camelos de grege domini sui, et abiit, ex omnibus bonis ejus portans secum, profectusque perrexit in Mesopotamiam ad urbem Nachor. |
| 11 | Cumque camelos fecisset accumbere extra oppidum juxta puteum aquæ vespere, tempore quo solent mulieres egredi ad hauriendam aquam, dixit : |
| 12 | Domine Deus domini mei Abraham, occurre, obsecro, mihi hodie, et fac misericordiam cum domino meo Abraham. |
| 13 | Ecce ego sto prope fontem aquæ, et filiæ habitatorum hujus civitatis egredientur ad hauriendam aquam. |
| 14 | Igitur puella, cui ego dixero : Inclina hydriam tuam ut bibam : et illa responderit : Bibe, quin et camelis tuis dabo potum : ipsa est quam præparasti servo tuo Isaac : et per hoc intelligam quod feceris misericordiam cum domino meo. |
| 15 | Necdum intra se verba compleverat, et ecce Rebecca egrediebatur, filia Bathuel, filii Melchæ uxoris Nachor fratris Abraham, habens hydriam in scapula sua : |
| 16 | puella decora nimis, virgoque pulcherrima, et incognita viro : descenderat autem ad fontem, et impleverat hydriam, ac revertebatur. |
| 17 | Occurritque ei servus, et ait : Pauxillum aquæ mihi ad bibendum præbe de hydria tua. |
| 18 | Quæ respondit : Bibe, domine mi : celeriterque deposuit hydriam super ulnam suam, et dedit ei potum. |
| 19 | Cumque ille bibisset, adjecit : Quin et camelis tuis hauriam aquam, donec cuncti bibant. |
| 20 | Effundensque hydriam in canalibus, recurrit ad puteum ut hauriret aquam : et haustam omnibus camelis dedit. |
| 21 | Ipse autem contemplabatur eam tacitus, scire volens utrum prosperum iter suum fecisset Dominus, an non. |
| 22 | Postquam autem biberunt cameli, protulit vir inaures aureas, appendentes siclos duos, et armillas totidem pondo siclorum decem. |
| 23 | Dixitque ad eam : Cujus es filia ? indica mihi, est in domo patris tui locus ad manendum ? |
| 24 | Quæ respondit : Filia sum Bathuelis, filii Melchæ, quem peperit ipsi Nachor. |
| 25 | Et addidit, dicens : Palearum quoque et fni plurimum est apud nos, et locus spatiosus ad manendum. |
| 26 | Inclinavit se homo, et adoravit Dominum, |
| 27 | dicens : Benedictus Dominus Deus domini mei Abraham, qui non abstulit misericordiam et veritatem suam a domino meo, et recto itinere me perduxit in domum fratris domini mei. |
| 28 | Cucurrit itaque puella, et nuntiavit in domum matris suæ omnia quæ audierat. |
| 29 | Habebat autem Rebecca fratrem nomine Laban, qui festinus egressus est ad hominem, ubi erat fons. |
| 30 | Cumque vidisset inaures et armillas in manibus sororis suæ, et audisset cuncta verba referentis : Hæc locutus est mihi homo : venit ad virum qui stabat juxta camelos, et prope fontem aquæ : |
| 31 | dixitque ad eum : Ingredere, benedicte Domini : cur foris stas ? præparavi domum, et locum camelis. |
| 32 | Et introduxit eum in hospitium : ac destravit camelos, deditque paleas et fnum, et aquam ad lavandos pedes ejus, et virorum qui venerant cum eo. |
| 33 | Et appositus est in conspectu ejus panis. Qui ait : Non comedam, donec loquar sermones meos. Respondit ei : Loquere. |
| 34 | At ille : Servus, inquit, Abraham sum : |
| 35 | et Dominus benedixit domino meo valde, magnificatusque est : et dedit ei oves et boves, argentum et aurum, servos et ancillas, camelos et asinos. |
| 36 | Et peperit Sara uxor domini mei filium domino meo in senectute sua, deditque illi omnia quæ habuerat. |
| 37 | Et adjuravit me dominus meus, dicens : Non accipies uxorem filio meo de filiabus Chananæorum, in quorum terra habito : |
| 38 | sed ad domum patris mei perges, et de cognatione mea accipies uxorem filio meo. |
| 39 | Ego vero respondi domino meo : Quid si noluerit venire mecum mulier ? |
| 40 | Dominus, ait, in cujus conspectu ambulo, mittet angelum suum tecum, et diriget viam tuam : accipiesque uxorem filio meo de cognatione mea, et de domo patris mei. |
| 41 | Innocens eris a maledictione mea, cum veneris ad propinquos meos, et non dederint tibi. |
| 42 | Veni ergo hodie ad fontem aquæ, et dixi : Domine Deus domini mei Abraham, si direxisti viam meam, in qua nunc ambulo, |
| 43 | ecce sto juxta fontem aquæ, et virgo, quæ egredietur ad hauriendam aquam, audierit a me : Da mihi pauxillum aquæ ad bibendum ex hydria tua : |
| 44 | et dixerit mihi : Et tu bibe, et camelis tuis hauriam : ipsa est mulier, quam præparavit Dominus filio domini mei. |
| 45 | Dumque hæc tacitus mecum volverem, apparuit Rebecca veniens cum hydria, quam portabat in scapula : descenditque ad fontem, et hausit aquam. Et aio ad eam : Da mihi paululum bibere. |
| 46 | Quæ festinans deposuit hydriam de humero, et dixit mihi : Et tu bibe, et camelis tuis tribuam potum. Bibi, et adaquavit camelos. |
| 47 | Interrogavique eam, et dixi : Cujus es filia ? Quæ respondit : Filia Bathuelis sum, filii Nachor, quem peperit ei Melcha. Suspendi itaque inaures ad ornandam faciem ejus, et armillas posui in manibus ejus. |
| 48 | Pronusque adoravi Dominum, benedicens Domino Deo domini mei Abraham, qui perduxit me recto itinere, ut sumerem filiam fratris domini mei filio ejus. |
| 49 | Quam ob rem si facitis misericordiam et veritatem cum domino meo, indicate mihi : sin autem aliud placet, et hoc dicite mihi, ut vadam ad dextram, sive ad sinistram. |
| 50 | Responderuntque Laban et Bathuel : A Domino egressus est sermo : non possumus extra placitum ejus quidquam aliud loqui tecum. |
| 51 | En Rebecca coram te est, tolle eam, et proficiscere, et sit uxor filii domini tui, sicut locutus est Dominus. |
| 52 | Quod cum audisset puer Abraham, procidens adoravit in terram Dominum. |
| 53 | Prolatisque vasis argenteis, et aureis, ac vestibus, dedit ea Rebeccæ pro munere : fratribus quoque ejus et matri dona obtulit. |
| 54 | Inito convivio, vescentes pariter et bibentes manserunt ibi. Surgens autem mane, locutus est puer : Dimittite me, ut vadam ad dominum meum. |
| 55 | Responderuntque fratres ejus et mater : Maneat puella saltem decem dies apud nos, et postea proficiscetur. |
| 56 | Nolite, ait, me retinere, quia Dominus direxit viam meam : dimittite me ut pergam ad dominum meum. |
| 57 | Et dixerunt : Vocemus puellam, et quæramus ipsius voluntatem. |
| 58 | Cumque vocata venisset, sciscitati sunt : Vis ire cum homine isto ? Quæ ait : Vadam. |
| 59 | Dimiserunt ergo eam, et nutricem illius, servumque Abraham, et comites ejus, |
| 60 | imprecantes prospera sorori suæ, atque dicentes : Soror nostra es, crescas in mille millia, et possideat semen tuum portas inimicorum suorum. |
| 61 | Igitur Rebecca et puellæ illius, ascensis camelis, secutæ sunt virum : qui festinus revertebatur ad dominum suum. |
| 62 | Eo autem tempore deambulabat Isaac per viam quæ ducit ad puteum, cujus nomen est Viventis et videntis : habitabat enim in terra australi : |
| 63 | et egressus fuerat ad meditandum in agro, inclinata jam die : cumque elevasset oculos, vidit camelos venientes procul. |
| 64 | Rebecca quoque, conspecto Isaac, descendit de camelo, |
| 65 | et ait ad puerum : Quis est ille homo qui venit per agrum in occursum nobis ? Dixitque ei : Ipse est dominus meus. At illa tollens cito pallium, operuit se. |
| 66 | Servus autem cuncta, quæ gesserat, narravit Isaac. |
| 67 | Qui introduxit eam in tabernaculum Saræ matris suæ, et accepit eam uxorem : et in tantum dilexit eam, ut dolorem, qui ex morte matris ejus acciderat, temperaret. |