Genesis 41
aligned by seat — same row, same verse, whatever each bible numbers it
| v | Clementine1592 |
|---|---|
| 1 | Post duos annos vidit Pharao somnium. Putabat se stare super fluvium, |
| 2 | de quo ascendebant septem boves, pulchræ et crassæ nimis : et pascebantur in locis palustribus. |
| 3 | Aliæ quoque septem emergebant de flumine, fdæ confectæque macie : et pascebantur in ipsa amnis ripa in locis virentibus : |
| 4 | devoraveruntque eas, quarum mira species et habitudo corporum erat. Expergefactus Pharao, |
| 5 | rursum dormivit, et vidit alterum somnium : septem spicæ pullulabant in culmo uno plenæ atque formosæ : |
| 6 | aliæ quoque totidem spicæ tenues, et percussæ uredine oriebantur, |
| 7 | devorantes omnium priorum pulchritudinem. Evigilans Pharao post quietem, |
| 8 | et facto mane, pavore perterritus, misit ad omnes conjectores Ægypti, cunctosque sapientes, et accersitis narravit somnium, nec erat qui interpretaretur. |
| 9 | Tunc demum reminiscens pincernarum magister, ait : Confiteor peccatum meum : |
| 10 | iratus rex servis suis, me et magistrum pistorum retrudi jussit in carcerem principis militum : |
| 11 | ubi una nocte uterque vidimus somnium præsagum futurorum. |
| 12 | Erat ibi puer hebræus, ejusdem ducis militum famulus : cui narrantes somnia, |
| 13 | audivimus quidquid postea rei probavit eventus ; ego enim redditus sum officio meo, et ille suspensus est in cruce. |
| 14 | Protinus ad regis imperium eductum de carcere Joseph totonderunt : ac veste mutata obtulerunt ei. |
| 15 | Cui ille ait : Vidi somnia, nec est qui edisserat : quæ audivi te sapientissime conjicere. |
| 16 | Respondit Joseph : Absque me Deus respondebit prospera Pharaoni. |
| 17 | Narravit ergo Pharao quod viderat : Putabam me stare super ripam fluminis, |
| 18 | et septem boves de amne conscendere, pulchras nimis, et obesis carnibus : quæ in pastu paludis virecta carpebant. |
| 19 | Et ecce, has sequebantur aliæ septem boves, in tantum deformes et macilentæ, ut numquam tales in terra Ægypti viderim : |
| 20 | quæ, devoratis et consumptis prioribus, |
| 21 | nullum saturitatis dedere vestigium : sed simili macie et squalore torpebant. Evigilans, rursus sopore depressus, |
| 22 | vidi somnium. Septem spicæ pullulabant in culmo uno plenæ atque pulcherrimæ. |
| 23 | Aliæ quoque septem tenues et percussæ uredine, oriebantur e stipula : |
| 24 | quæ priorum pulchritudinem devoraverunt. Narravi conjectoribus somnium, et nemo est qui edisserat. |
| 25 | Respondit Joseph : Somnium regis unum est : quæ facturus est Deus, ostendit Pharaoni. |
| 26 | Septem boves pulchræ, et septem spicæ plenæ, septem ubertatis anni sunt : eamdemque vim somnii comprehendunt. |
| 27 | Septem quoque boves tenues atque macilentæ, quæ ascenderunt post eas, et septem spicæ tenues, et vento urente percussæ, septem anni venturæ sunt famis. |
| 28 | Qui hoc ordine complebuntur : |
| 29 | ecce septem anni venient fertilitatis magnæ in universa terra Ægypti, |
| 30 | quos sequentur septem anni alii tantæ sterilitatis, ut oblivioni tradatur cuncta retro abundantia : consumptura est enim fames omnem terram, |
| 31 | et ubertatis magnitudinem perditura est inopiæ magnitudo. |
| 32 | Quod autem vidisti secundo ad eamdem rem pertinens somnium : firmitatis indicium est, eo quod fiat sermo Dei, et velocius impleatur. |
| 33 | Nunc ergo provideat rex virum sapientem et industrium, et præficiat eum terræ Ægypti : |
| 34 | qui constituat præpositos per cunctas regiones : et quintam partem fructuum per septem annos fertilitatis, |
| 35 | qui jam nunc futuri sunt, congreget in horrea : et omne frumentum sub Pharaonis potestate condatur, serveturque in urbibus. |
| 36 | Et præparetur futuræ septem annorum fami, quæ oppressura est Ægyptum, et non consumetur terra inopia. |
| 37 | Placuit Pharaoni consilium et cunctis ministris ejus : |
| 38 | locutusque est ad eos : Num invenire poterimus talem virum, qui spiritu Dei plenus sit ? |
| 39 | Dixit ergo ad Joseph : Quia ostendit tibi Deus omnia quæ locutus es, numquid sapientiorem et consimilem tui invenire potero ? |
| 40 | Tu eris super domum meam, et ad tui oris imperium cunctus populus obediet : uno tantum regni solio te præcedam. |
| 41 | Dixitque rursus Pharao ad Joseph : Ecce, constitui te super universam terram Ægypti. |
| 42 | Tulitque annulum de manu sua, et dedit eum in manu ejus : vestivitque eum stola byssina, et collo torquem auream circumposuit. |
| 43 | Fecitque eum ascendere super currum suum secundum, clamante præcone, ut omnes coram eo genu flecterent, et præpositum esse scirent universæ terræ Ægypti. |
| 44 | Dixit quoque rex ad Joseph : Ego sum Pharao : absque tuo imperio non movebit quisquam manum aut pedem in omni terra Ægypti. |
| 45 | Vertitque nomen ejus, et vocavit eum, lingua ægyptiaca, Salvatorem mundi. Deditque illi uxorem Aseneth filiam Putiphare sacerdotis Heliopoleos. Egressus est itaque Joseph ad terram Ægypti |
| 46 | (triginta autem annorum erat quando stetit in conspectu regis Pharaonis), et circuivit omnes regiones Ægypti. |
| 47 | Venitque fertilitas septem annorum : et in manipulos redactæ segetes congregatæ sunt in horrea Ægypti. |
| 48 | Omnis etiam frugum abundantia in singulis urbibus condita est. |
| 49 | Tantaque fuit abundantia tritici, ut arenæ maris coæquaretur, et copia mensuram excederet. |
| 50 | Nati sunt autem Joseph filii duo antequam veniret fames : quos peperit ei Aseneth filia Putiphare sacerdotis Heliopoleos. |
| 51 | Vocavitque nomen primogeniti Manasses, dicens : Oblivisci me fecit Deus omnium laborum meorum, et domus patris mei. |
| 52 | Nomen quoque secundi appellavit Ephraim, dicens : Crescere me fecit Deus in terra paupertatis meæ. |
| 53 | Igitur transactis septem ubertatis annis, qui fuerant in Ægypto, |
| 54 | cperunt venire septem anni inopiæ, quos prædixerat Joseph : et in universo orbe fames prævaluit, in cuncta autem terra Ægypti panis erat. |
| 55 | Qua esuriente, clamavit populus ad Pharaonem, alimenta petens. Quibus ille respondit : Ite ad Joseph : et quidquid ipse vobis dixerit, facite. |
| 56 | Crescebat autem quotidie fames in omni terra : aperuitque Joseph universa horrea, et vendebat Ægyptiis : nam et illos oppresserat fames. |
| 57 | Omnesque provinciæ veniebant in Ægyptum, ut emerent escas, et malum inopiæ temperarent. |