Mark 4
aligned by seat — same row, same verse, whatever each bible numbers it
| v | Clementine1592 |
|---|---|
| 1 | Et iterum cpit docere ad mare : et congregata est ad eum turba multa, ita ut navim ascendens sederet in mari, et omnis turba circa mare super terram erat : |
| 2 | et docebat eos in parabolis multa, et dicebat illis in doctrina sua : |
| 3 | Audite : ecce exiit seminans ad seminandum. |
| 4 | Et dum seminat, aliud cecidit circa viam, et venerunt volucres cæli, et comederunt illud. |
| 5 | Aliud vero cecidit super petrosa, ubi non habuit terram multam : et statim exortum est, quoniam non habebat altitudinem terræ : |
| 6 | et quando exortus est sol, exæstuavit : et eo quod non habebat radicem, exaruit. |
| 7 | Et aliud cecidit in spinas : et ascenderunt spinæ, et suffocaverunt illud, et fructum non dedit. |
| 8 | Et aliud cecidit in terram bonam : et dabat fructum ascendentem et crescentem, et afferebat unum triginta, unum sexaginta, et unum centum. |
| 9 | Et dicebat : Qui habet aures audiendi, audiat. |
| 10 | Et cum esset singularis, interrogaverunt eum hi qui cum eo erant duodecim, parabolam. |
| 11 | Et dicebat eis : Vobis datum est nosse mysterium regni Dei : illis autem, qui foris sunt, in parabolis omnia fiunt : |
| 12 | ut videntes videant, et non videant : et audientes audiant, et non intelligant : nequando convertantur, et dimittantur eis peccata. |
| 13 | Et ait illis : Nescitis parabolam hanc ? Et quomodo omnes parabolas cognoscetis ? |
| 14 | Qui seminat, verbum seminat. |
| 15 | Hi autem sunt, qui circa viam, ubi seminatur verbum, et cum audierint, confestim venit Satanas, et aufert verbum, quod seminatum est in cordibus eorum. |
| 16 | Et hi sunt similiter, qui super petrosa seminantur : qui cum audierint verbum, statim cum gaudio accipiunt illud : |
| 17 | et non habent radicem in se, sed temporales sunt : deinde orta tribulatione et persecutione propter verbum, confestim scandalizantur. |
| 18 | Et alii sunt qui in spinas seminantur : hi sunt qui verbum audiunt, |
| 19 | et ærumnæ sæculi, et deceptio divitiarum, et circa reliqua concupiscentiæ introëuntes suffocant verbum, et sine fructu efficitur. |
| 20 | Et hi sunt qui super terram bonam seminati sunt, qui audiunt verbum, et suscipiunt, et fructificant, unum triginta, unum sexaginta, et unum centum. |
| 21 | Et dicebat illis : Numquid venit lucerna ut sub modio ponatur, aut sub lecto ? nonne ut super candelabrum ponatur ? |
| 22 | Non est enim aliquid absconditum, quod non manifestetur : nec factum est occultum, sed ut in palam veniat. |
| 23 | Si quis habet aures audiendi, audiat. |
| 24 | Et dicebat illis : Videte quid audiatis. In qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis, et adjicietur vobis. |
| 25 | Qui enim habet, dabitur illi : et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo. |
| 26 | Et dicebat : Sic est regnum Dei, quemadmodum si homo jaciat sementem in terram, |
| 27 | et dormiat, et exsurgat nocte et die, et semen germinet, et increscat dum nescit ille. |
| 28 | Ultro enim terra fructificat, primum herbam, deinde spicam, deinde plenum frumentum in spica. |
| 29 | Et cum produxerit fructus, statim mittit falcem, quoniam adest messis. |
| 30 | Et dicebat : Cui assimilabimus regnum Dei ? aut cui parabolæ comparabimus illud ? |
| 31 | Sicut granum sinapis, quod cum seminatum fuerit in terra, minus est omnibus seminibus, quæ sunt in terra : |
| 32 | et cum seminatum fuerit, ascendit, et fit majus omnibus oleribus, et facit ramos magnos, ita ut possint sub umbra ejus aves cæli habitare. |
| 33 | Et talibus multis parabolis loquebatur eis verbum, prout poterant audire : |
| 34 | sine parabola autem non loquebatur eis : seorsum autem discipulis suis disserebat omnia. |
| 35 | Et ait illis in illa die, cum sero esset factum : Transeamus contra. |
| 36 | Et dimittentes turbam, assumunt eum ita ut erat in navi : et aliæ naves erant cum illo. |
| 37 | Et facta est procella magna venti, et fluctus mittebat in navim, ita ut impleretur navis. |
| 38 | Et erat ipse in puppi super cervical dormiens : et excitant eum, et dicunt illi : Magister, non ad te pertinet, quia perimus ? |
| 39 | Et exsurgens comminatus est vento, et dixit mari : Tace, obmutesce. Et cessavit ventus : et facta est tranquillitas magna. |
| 40 | Et ait illis : Quid timidi estis ? necdum habetis fidem ? et timuerunt timore magno, et dicebant ad alterutrum : Quis, putas, est iste, quia et ventus et mare obediunt ei ? |
| 41 | — |